Mijn dyslexie

Ik ben Leontien Jansen en ik ben dyslectisch en ik coach (jong)volwassenen met dyslexie. Ik wil graag nu eerst mijn ervaring delen vanaf het moment dat ik getest ben op dyslexie en hoe ik mij verder heb ontwikkeld tot ervaringsdeskundige coach.

TIJDENS MIJN SCHOOLCARRIÈRE heb ik zoals velen met dyslexie een lastige tijd gehad. Denk daarbij aan taal- en leesproblemen; maar juist ook op psychosociaal vlak. Mijn ontdekking en de aanpak van mijn dyslexie maakte het probleem in onze wereld duidelijk. Tijdens mijn eerste HBO opleiding ‘Voeding en Marketing’ op 23 jarige leeftijd, besloot ik mezelf op dyslexie te laten testen. Ik kon mee komen, maar toch ook niet echt soepel. Eerlijk gezegd voelde het voor mij andersom. Ik kon mee, maar het voelde alsof elke dag door de mand kon vallen. Inderdaad bleek het zo te zijn dat ik dyslectisch was. Ondanks dit lastige label voelde ik een opluchting. Nu was er eindelijk een reden waarom ik me ‘niet zo slim’ voelde.

WAT NU? Zo kwam ik terecht bij een remedial teacher. Zij wilde helpen alsof ik opnieuw moest leren lezen en spellen en ik werd behandeld als een 23 jarig kind met een handicap. Ik stoeide met mijn vertrouwen in haar deskundigheid en mijn logica dat dit niet de manier was waarop ik enige verbetering zou zien op mijn HBO opleiding. Ik de behandeling niet afgemaakt. Daarna heb ik mijn opleiding ‘Voeding en Marketing’ afgerond met veel ongezonde spanningen. Ik ben daarna met veel plezier mezelf opgewerkt tot assistent manager in een grote supermarkt. Ondanks – of dankzij – de moeilijkheden die ik heb ondervonden in mijn schoolcarrière, bleef ik nieuwsgierig naar de kunst van het studeren. Zo begon ik met volle overtuiging aan mijn tweede HBO opleiding ‘Toegepaste Psychologie’. En daar was hij weer: mijn “verwaarloosde” vriend dyslexie.

EN TOEN, veel lezen, schrijven, internetten, samenwerken, tijdsdruk om prestaties te leveren en daarnaast fulltime werken. Ik had het heet, was druk in mijn hoofd en voelde elke dag de spanning om te voorkomen ontmaskerd te worden. “Herken jij jezelf hierin?”

Ik schaamde me niet voor het feit dat ik dyslectisch was. Vandaar dat ik vanaf dag één daarover duidelijk was naar de school en de medestudenten. Zo maakte ik direct gebruik van alle mogelijkheden die de school bood voor mensen met dyslexie en had hiermee het idee alles goed geregeld was. Doordat ik dacht dat ik alles goed geregeld had en alles onder controle leek te hebben. Verweet ik de ongezonde spanningen en het opgejaagde gevoel aan mijn incapabele persoon. Een gesprek met een vriend tijdens mijn afstuderen in het vierde jaar, begreep ik pas dat er nog wat anders aan de hand was. Ik begreep ineens dat ik me wèl schaamde.

Ik had zelf toch niet helder dat dyslexie meer was dan problemen met lezen en correct schrijven. Achter de schermen was ik hard aan het werk om de verborgen gevolgen te verbergen. Ik wilde onder andere niet laten zien dat ik altijd achter liep. Toen besefte ik pas dat ik me schaamde voor wat ik deed of niet deed. Zoals ik het nu zou zeggen: ik schaamde mij voor de gevolgen van mijn dyslexie.

TIJDENS MIJN AFSTUDEERONDERZOEK in 2014 voor Dynamika in Amsterdam onderzocht ik de effecten van de methodes die zij toepasten. Ik deed een afstudeeronderzoek voor de opleiding Toegepaste Psychologie dat precies ging over deze problematiek die ik ondervond in mijn schoolperiodes.

EN NU maak ik van deze nood een deugd om mijn ervaring, kennis en vaardigheden in te zetten. Ik breng inzichten en veranderingen te weeg bij anderen. Ik kan je helpen met het verwerven van inzichten en tools zodat je beter kan studeren en werken met dyslexie.